avś_03.029.01.

य॒द् रा॒जानो विभ॒जन्त इष्टापूर्त॒स्य षोडश॒म् यम॒स्यामी॒ सभास॒दः ।
अ॒विस् त॒स्मात् प्र॒ मुञ्चति दत्तः॒ शितिपा॒त् स्वधा॒ ॥१॥

yád rā́jāno vibhájanta iṣṭāpūrtásya ṣoḍaśám yamásyāmī́ sabhāsádaḥ |
ávis tásmāt prá muñcati dattáḥ śitipā́t svadhā́ ||1||

Что цари делят между собой,
Те соратники Ямы, -
Шестнадцатую часть пожертвованного и дарованного, От нее освобождает белоногая овца, Данная как жертва предкам.

When yonder kings who sit beside Yama divide among them-
selves the sixteenth part of hopes fulfilled,
A ram bestowed as sacrifice, white-footed, frees us from the tax.

avś_03.029.02.

स॒र्वान् का॒मान् पूरयत्य् आभ॒वन् प्रभ॒वन् भ॒वन् ।
आकूतिप्रो॒ ऽविर् दत्तः॒ शितिपा॒न्न् नो॒प दस्यति ॥२॥

sárvān kā́mān pūrayaty ābhávan prabhávan bhávan |
ākūtipró 'vir dattáḥ śitipā́nn nópa dasyati ||2||

Все желания исполняет она, Возникая, развиваясь, существуя. Исполнительница замыслов - белоногая овца, Данная в жертву, не иссякает.

He satisfies each hope and want, prevailing, present and pre-
pared.
The wish-fulfilling ram, bestowed, white-footed is exhaustless
still.

avś_03.029.03.

यो॒ द॒दाति शितिपा॒दम् अ॒विं लोके॒न सं॒मितम् ।
स॒ ना॒कम् अभ्या॒रोहति य॒त्र शुल्को॒ न॒ क्रिय॒ते अबले॒न ब॒लीयसे ॥३॥

yó dádāti śitipā́dam áviṃ lokéna sáṃmitam |
sá nā́kam abhyā́rohati yátra śulkó ná kriyáte abaléna bálīyase ||3||

Кто дает в жертву белоногую овцу, Соразмерную (тому) свету,
Тот поднимается на небосвод, Где бессильный сильному Не платит пошлины.

He who bestows a white-hooved ram, adequate to the place he
holds.
Ascends to the celestial height, the heaven where tribute is not
paid to one more mighty by the weak.

avś_03.029.04.

प॒ञ्चापूपं शितिपा॒दम् अ॒विं लोके॒न सं॒मितम् ।
प्रदातो॒प जीवति पितृ̄णां॒ लोके॒ ऽक्षितम् ॥४॥

páñcāpūpaṃ śitipā́dam áviṃ lokéna sáṃmitam |
pradātópa jīvati pitr̥̄ṇā́ṃ loké 'kṣitam ||4||

Дающий в жертву белоногую овцу
С пятью рисовыми лепешками,
Соразмерную тому свету,
Живет (ею) бесконечно в мире предков.

He who bestows a white-hooved ram, adequate to the place he
holds.
Offered with five cakes, lives on that, unwasting, in the Fathers'
world.

avś_03.029.05.

प॒ञ्चापूपं शितिपा॒दम् अ॒विं लोके॒न सं॒मितम् ।
प्रदातो॒प जीवति सूर्यामास॒योर् अ॒क्षितम् ॥५॥

páñcāpūpaṃ śitipā́dam áviṃ lokéna sáṃmitam |
pradātópa jīvati sūryāmāsáyor ákṣitam ||5||

Дающий в жертву белоногую овцу
С пятью рисовыми лепешками,
Соразмерную (тому свету),
Живет (ею) бесконечно на солнце и на луне.

He who bestows a white-hooved ram, adequate to the place he
holds,
Offered with five cakes, lives on that, wasteless, while Sun and.
Moon endure.

avś_03.029.06.

इ॒रेव नो॒प दस्यति समुद्र॒ इव प॒यो मह॒त् ।
देवौ॒ सवासि॒नाव् इव शितिपा॒न् नो॒प दस्यति ॥६॥

íreva nópa dasyati samudrá iva páyo mahát |
deváu savāsínāv iva śitipā́n nópa dasyati ||6||

Как не иссякает подкрепляющий напиток,
Как океан - великая влага,
Как два бога, живущие вместе, Не иссякает белоногая овца.

Like a refreshing draught, like sea, the mighty flood, he faileth
not.
Like the two Gods whose home is one, the ram white-footed,
faileth not.

avś_03.029.07.

क॒ इदं॒ क॒स्मा अदात् का॒मः का॒मायादात् ।
का॒मो दाता॒ का॒मः प्रतिग्रहीता॒ का॒मः समुद्र॒म् आ॒ विवेश ।
का॒मेन त्वा प्र॒ति गृह्नामि का॒मैत॒त् ते ॥७॥

ká idáṃ kásmā adāt kā́maḥ kā́māyādāt |
kā́mo dātā́ kā́maḥ pratigrahītā́ kā́maḥ samudrám ā́ viveśa |
kā́mena tvā práti gr̥hnāmi kā́maitát te ||7||

Кто это отдал? Кому? Любовь отдала любви. Любовь дает, любовь принимает. Любовь вошла в океан. С любовью я принимаю тебя. Любовь, это тебе!

Whose gift was this, and given to whom? Kāma to Kāma gave
the gift.
Kāma is giver, Kāma is receiver. Kāma has passed into the sea.
Through Kāma do I take thee to myself. O Kāma, this is thine.

avś_03.029.08.

भू॒मिष् ट्वा प्र॒ति गृह्णात्व् अन्त॒रिक्षम् इदं॒ मह॒त् ।
मा॒हं॒ प्राणे॒न मा॒त्म॒ना मा॒ प्रज॒या प्रतिगृ॒ह्य वि॒ राधिषि ॥८॥

bhū́miṣ ṭvā práti gr̥hṇātv antárikṣam idáṃ mahát |
mā́háṃ prāṇéna mā́tmánā mā́ prajáyā pratigŕ̥hya ví rādhiṣi ||8||

Пусть примет тебя земля,
Это великое воздушное пространство!
Да не лишусь я, когда (они) примут,
Ни дыхания, ни себя самого, ни потомства!

May Earth receive thee as her own, and this great interspace of
air.
Neither in breath and body nor in progeny may this acceptance
do me harm.